Bitwa pod Krzywosądzem

19 stycznia Tymczasowy Rząd Narodowy, mając na celu dalsze prowadzenie walki o niepodległość Polski, ogłosił Ludwika Mierosławskiego dyktatorem powstania. Mierosławski, przebywający wówczas w Paryżu, szybko rozpoczął przygotowania do powstania, które miało wstrząsnąć zaborcami. Planował on połączyć swoje siły z oddziałami powstańczymi już zorganizowanymi na terenie kraju.

17 lutego, rosyjskie oddziały stacjonujące we Włocławku otrzymały informację o koncentracji sił partyzanckich pod wodzą Mierosławskiego w okolicach wsi Niszczewy. Dowodzący rosyjskimi wojskami pułkownik Jurij Iwanowicz Szylder-Szuldner postanowił niezwłocznie przeciwdziałać temu zagrożeniu. Jego oddziały, liczące od 800 do 1000 ludzi, wsparte kilkoma działami, ruszyły w stronę wsi Niszczewy.

Następnego dnia, 18 lutego, Rosjanie zaatakowali siły Mierosławskiego, które dopiero się koncentrowały. Polacy, źle uzbrojeni i nieprzygotowani do tak szybkiego starcia, utrzymywali swoje pozycje przez kilka godzin, lecz ostatecznie zostali zmuszeni do odwrotu. Bitwa zakończyła się klęską powstańców, a zwycięstwo przypadło Rosjanom.

Skutki bitwy były tragiczne. Kilkudziesięciu powstańców zginęło lub zostało rannych, a trzynastu dostało się do niewoli. Wśród poległych znajdowali się oficerowie oraz zwykli żołnierze, których heroiczna postawa nie zdołała zmienić losów tego starcia. Pochowano ich w miejscowościach Krzywosądz, Dobro i Borowo.

Bitwa pod Krzywosądzem miała także swoje dalsze konsekwencje. Mierosławski, choć wycofał się w kierunku Radziejowa i połączył się z innym oddziałem powstańczym, poniósł kolejną porażkę pod Nową Wsią. To zmusiło go do złożenia dyktatury i opuszczenia kraju, udając się do Paryża.